Na wstępie dwie
przyziemne rzeczy, które mnie niesamowicie irytują:
* nadmiar słońca, a co za tym idzie upał!
* iPlus, tracę cierpliwość!
Poza tym, ostatnio niemal wszystko mnie drażni, zasmuca albo wywołuje inne, niezbyt pozytywne, emocje. Przeraża mnie też wizja 2-miesięcznych wakacji. Podobno głupcy się nudzą, a ja do nich należę, stąd te obawy. Cóż, kreatywność nie jest moją mocną stroną. Chcę fotografować, bo fotografia to dzielenie się emocjami. Smutek i radość, płacz i śmiech, życie i... śmierć. Tak, zdaję sobie sprawę, że Wy też umiecie zestawiać przeciwstawne wyrazy. Nie potrafię całkowicie opisać swoich uczuć. Nie mam siły. Kolejny wpis ukazujący użalanie się nad sobą. Kwestia przyzwyczajenia, prawda? Bez wielkich słów.
Sens? Mój i Twój... Gdzie się podział?
Wiem, czasem boli aż brak tchu,
czasem trudno się samemu ułożyć do snu.
Wiem, można w chwilę stracić dzień,
oddać dużo więcej siebie niż dawać się chce.
Życie to najtrudniejsza sztuka. Labirynt, w którym próbujemy odnaleźć własną drogę, ale wciąż natykamy się na ślepe zaułki albo przeszkody, które czasem staramy się pokonywać, o ile starcza nam sił. Bywa też, że się poddajemy, stajemy w miejscu, ale wtedy przychodzi ktoś, kto podaje nam pomocną dłoń. Czasem mamy ochotę umrzeć, zostawić wszystko i wszystkich i odejść, ale może... warto zaczekać? Usunąć błoto spod stóp i powoli wybrnąć z licznych zakrętów. Wyjść na prostą i nadal szukać tropu... szczęścia. Musimy pamiętać, że błądzić jest rzeczą ludzką. Często cierpimy, płaczemy, umieramy mentalnie, ale zawsze znajdzie się ktoś, kto będzie nam cicho szeptał do ucha:
dasz radę. I tego Wam życzę, tego ktosia obok Was.
